Чэмпiёнка свету па рукапашным баі Вольга Камарова: Сiлавыя здольнасцi — толькi ў спорце (газета «Звязда»)

Чэмпiёнка свету па рукапашным баі Вольга Камарова: Сiлавыя здольнасцi — толькi ў спорце (газета «Звязда»)

Чэмпiёнка свету па рукапашным баі Вольга Камарова: Сiлавыя здольнасцi — толькi ў спорце (газета «Звязда»)

Сённяшняя гераiня лiчыць, што любыя перамогi або няўдачы залежаць ад нас самiх i ад веры ў сябе. Дваццацiчатырохгадовая мiнчанка — майстар спорту па дзюдо, самба, вольнай барацьбе, майстар спорту мiжнароднага класа па рукапашным баi. Дзяўчына стала першай у краiне чэмпiёнкай свету па апошнiм, выйграўшы чэмпiянат у 2017 годзе. Цяпер яна не спыняецца ў самаўдасканаленнi: штодзень ходзiць на трэнiроўкi, выкладае фiзiчную падрыхтоўку ў курсантаў ва Унiверсiтэце грамадзянскай абароны МНС, вядзе спартыўныя секцыi i выступае на мiжнародных спаборнiцтвах.

— Вольга, такую кар'еру без моцнага характару не зробiш. Варта толькi адны магчымыя траўмы прыгадаць...

— Не раз сутыкалася з тымi, хто казаў: у цябе не атрымаецца. Але ўсё магчыма, калi ёсць унутраны стрыжань. У школьныя гады падчас чарговых спаборнiцтваў атрымала першую сур'ёзную траўму калена. Урачы казалi: пра ранейшае лепш забыцца. Не звяртаючы ўвагi на тое, што ў назе стаялi шрубы, праз год вярнулася да трэнiровак. Увогуле ў спорт я прыйшла ў 11 гадоў, у сям'i з iм нiхто не звязаны. Аднойчы на вулiцы ўбачыла плакат з рэкламай тэквандо, загарэлася. У школе такой секцыi не аказалася, аднак было дзюдо. Трэнер прапанаваў мне паспрабаваць, я нават свайго роднага брата-блiзнюка зацягнула, аднак ён прабыў тут чатыры гады i зразумеў, што яму тое не даспадобы, а вось я засталася дагэтуль. Паступала ў Беларускi дзяржаўны ўнiверсiтэт фiзiчнай культуры на спецыяльнасць «Спартыўна-педагагiчная дзейнасць» са званнем кандыдата ў майстры спорту па дзюдо. За чатыры гады навучання ў ВНУ атрымала чатыры разрады: па самба, дзюдо, вольнай барацьбе i рукапашным баi.

— Вы абралi некалькi вiдаў адзiнаборстваў. Цi не лепш засяродзiцца на нечым адным?

— У мяне заўсёды было шмат энергii, якую трэба было кудысьцi накiроўваць. Яшчэ да паступлення ва ўнiверсiтэт займалася самба i дзюдо, на другiм курсе дадала вольную барацьбу, на трэцiм — рукапашны бой. Увогуле спаборнiцтваў вельмi шмат: чэмпiянаты горада, рэспублiкi, мiжнародныя. З апошнiх, у якiх я брала ўдзел, быў чэмпiянат свету па змешаных баях, якi прайшоў летась у Сiнгапуры. У складзе зборнай Рэспублiкi Беларусь атрымала бронзавы медаль у вагавай катэгорыi да 65,8 кiлаграма. Але ўсё ж такi галоўным дасягненнем лiчу перамогу на чэмпiянаце свету па рукапашным баi, якi прайшоў тры гады таму ў Маскве.

— Каго лiчылi галоўным канкурэнтам?

— Я не была ўпэўнена ў сваёй перамозе, бо ведала, што канкурэнткi вельмi вопытныя i моцныя. У першым баi была расiянка — трохразовая чэмпiёнка свету, чатырохразовая чэмпiёнка Еўропы, дзевяцiразовая чэмпiёнка Расii. Таму, калi пачула, што менавiта з ёй давядзецца спаборнiчаць, знервавалася. Амаль нiхто з майго асяроддзя не думаў, што змагу даць адпор. Але я была перакананая: трэба верыць у сябе — i перамагла дзяўчыну за тры хвiлiны бою. Другi паядынак быў з казашкай, трэцi — з канадкай, у яе ўвогуле выйграла датэрмiнова. Патэлефанавала бацьку i сказала, што я — чэмпiёнка свету. Ён вельмi быў рады, яго адабрэнне для мяне многае значыць.

— Пасля такой перамогi ў жыццi штосьцi змянiлася?

— Так, цяпер акрамя спартыўнай дзейнасцi я працую ў МНС выкладчыкам па фiзiчнай падрыхтоўцы ў курсантаў i паралельна атрымлiваю другую вышэйшую адукацыю ва Унiверсiтэце грамадзянскай абароны. Мне вельмi падабаецца тое, чым займаюся штодзень, шчыра кажучы, гэта мара з дзяцiнства — насiць пагоны. Упэўненая, што ў далейшым складзецца добрая кар'ера ў гэтай сферы. Дарэчы, на рабоце я адна дзяўчына сярод 17 калег-мужчын, маё званне — старшы лейтэнант. Тут я вельмi строгая i патрабавальная, хоць у жыццi заўсёды ўсмiхаюся. А яшчэ я — з тых выкладчыкаў, якiя робяць усё нароўнi з курсантамi. Лiчу, што каб даваць нейкую нагрузку, трэба самой умець трываць. Iх гэта матывуе. Звычайна дзень у мяне пачынаецца каля сямi гадзiн ранiцы, з васьмi да дзевяцi — трэнiроўка, у дзесяць гадзiн — пачатак работы, пасля яе — зноў на трэнiроўку, дадому прыязджаю прыкладна ў 11 гадзiн вечара. Калi падыходзiць канец тыдня, адчуваю сябе выцiснутай як лiмон. I калi сябры клiчуць кудысьцi выбрацца, аддаю перавагу сну (усмiхаецца).

— Як ацэньваеце мэтанакiраванасць цяперашняй моладзi?

— Яна ў iх, безумоўна, ёсць, i, галоўнае, гэта не знiкае з цягам часу. Бывае, хлопцы лянуюцца, але ў большасцi аддаюць сябе на занятках на сто працэнтаў. Чэмпiёна я бачу ў кожным, проста на раскрыццё iх патэнцыялу трэба крыху больш часу, чым дазваляе вучоба.

— Усё яшчэ прысутнiчае хваляванне падчас выступленняў?

— Так, страх нiкуды не сыходзiць. Тут важна, каб трэнер дапамагаў пазбавiцца ад негатыўных думак: пачынаецца бой — ёсць толькi ты, трэнер i ўнутраны голас. Калi засяродзiцца на гледачах, успышках камер або нечым iншым, можна прайграць. На працягу доўгага часу ў спорце я трэнiруюся з адным трэнерам па дзюдо — Мiкалаем Астанiным — i з адным па рукапашным баi — Андрэем Пiваваравым. З iмi мне вельмi пашчасцiла, дзякуючы маiм настаўнiкам я атрымала свае перамогi.

— Цi даводзiлася сутыкацца з пэўнымi стэрэатыпамi пра спартсменаў?

— Так, многiя думаюць, што ў нас у галаве толькi гантэлi i штангi, але гэта не так. У мяне шмат захапленняў: фатаграфаванне, гатаванне i iншае. Яшчэ некаторыя думаюць, што я ем выключна здаровую ежу, што няпраўда. Аднак заўважала, што калi адмаўляюся ад салодкага i смажанага, нават спаборнiцтвы праходзяць лягчэй. А яшчэ часам хлопцы, якiя знаёмяцца са мной, а пасля даведваюцца, хто я, пачынаюць мяне пабойвацца або пазбягаць. Гэта непрыемна, бо свае сiлавыя здольнасцi паказваю толькi на трэнiроўках i спаборнiцтвах, а ў паўсядзённым жыццi лiчу сябе вельмi жаноцкай. Амаль заўсёды хаджу ў сукенках i на абцасах. Гэта вельмi люблю!

— Што вам дае фiзiчная нагрузка найперш?

— Магу сказаць, што яна — мой наркотык. Бывае, трэнер выдзяляе некалькi дзён на адпачынак, але мне немагчыма абыходзiцца без заняткаў. Нават водпуск заўсёды суправаджаецца актыўнымi вiдамi дзейнасцi: хаджэннем па гарах, бегам, плаваннем. З кожным годам станаўлюся больш адкрытая i камунiкабельная, мне лёгка заставацца ў добрай фiзiчнай форме. Нягледзячы на тое што спартсмены праходзяць праз невыносны боль, траўмы, слёзы, дзякуючы моцнаму характару яны рухаюцца далей. Хоць я i стала чэмпiёнкай свету, гэта не мяжа, а адпраўны пункт для развiцця. У найблiжэйшых планах — заваяваць залаты медаль на дамашнiм чэмпiянаце Еўропы, якi павiнен прайсцi ў Мiнску ў маi.

Дар'я ШЛАПАКОВА (газета «Звязда»)

Фота дадзена гераiняй


 
Текст сообщения*
Загрузить файл или картинкуПеретащить с помощью Drag'n'drop
Перетащите файлы
Ничего не найдено
Защита от автоматических сообщений
 

Факультеты и филиалы


83eee8bf5cb8310150bcbd0e586bea54  

Календарь мероприятий

Май 2020

Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
27 28 29 30
29 30 31
Университет гражданской защиты МЧС Республики Беларусь logo
Республика Беларусь, г. Минск 220118 ул. Машиностроителей, 25
+375 (17) 340-35-57 +375 (17) 340-35-57 mail@ucp.by